Od Hiran

Ciemna, cicha noc. Wszędzie pusto, nie widać ani jednej żywej duszy. No oczywiście jestem ja i ta opryszczka, którą trzeba wycisnąć. Myślał, że go zgubiłam, bo stracił mnie z oczu. A tu niespodzianka! Zeskoczyłam z budynku i wylądowałem tuż przed jego butami. W ręku trzymałam swoje kochane lasso, a raczej coś podobnego, bo pokryte było metalem. Ojojjj będzie bolało. Gościu już chciał zwiewać, ale ja spokojnie zakręciłam ręką i facet już był mój. Wydzierał się i kręcił jak ciągnęłam go do siebie.
- Błagam cię… ja przecież nic nie zrobiłem! Proszę, mam dwójkę dzieci!- Na kolanach coś tam gderał.

Nie lubiłam tego słuchać. Tym razem musiałam go tylko zabić, nie musiałam wyciągać z niego żadnych informacji, (co oznaczało mniej zabawy). Nie wnikałam zbytnio, co zrobiły moje ofiary, że zlecono mi je zabić. Jeszcze to moja chora podświadomość, zaczęłaby się ciskać, żeby go uwolnić. Jeszcze, czego! A za co niby miałam płacić za mieszkanie! Praca sekretarki nie przynosi dużych zysków, więc ta miła smarkula powinna mi jeszcze dziękować!
- Zamknij mordę! Wkurwiłeś mnie tym gadaniem! Teraz nie będę już taka miła. - Może powinnam, go jednak trochę po torturować. W oddali usłyszałam śmiechy nocnego patrolu. No pięknie! I koniec mojej zabawy!- Masz szczęście, nie będzie bolało.- Wyciągnęłam sztylet i poderżnęłam mu gardło.

Ohhh… Jak ja lubiłam ten wytrysk krwi! Niestety nie miałam czasu popatrzeć na ciało i jak powoli ulatuje z niego cała krew. Wspięłam się po balkonach starego budynku i już mnie nie było. Zdążyłam tylko usłyszeć krzyki policjantów. I tak mnie nie znajdziecie! Hahahahahaha! Mój motor miałam postawiony ponad kilometr stąd. Nie mogłam zejść na dół zbyt szybko, więc jeszcze trochę poskakałam po dachach. W pewnym momencie zauważyłam całodobowy sklep, a raczej pozostałości ze sklepu. Tynk odpadał, dach był dziwnie zapadnięty, a wszystko groziło zawaleniem. Zaburczało mi w brzuchu, no cóż, może nic mi się nie stanie. Zeszłam z budynku i pokierowałam się w stronę marketu. Od wejścia wyczułam smród szczurów i innych paskudnych rzeczy. Trzeba będzie wybrać coś szczelnie zamkniętego. Na ladzie leżał jakiś typek. Sprawdziłam puls. Nie żyje, ale ciało jest jeszcze ciepłe. Coś czuje, że będę miała gościa. Wyjęłam swój słodki rewolwer dźwięcznie nazwany Pieprzniczką Sharpsa. Usłyszałam dźwięk spuszczania toalety. Zaraz, jaki debil, korzystałby z kibla w takim miejscu? Z obrotowych drzwi po przeciwnej stronie lady, wyszedł jakiś przystojny knypek. Popatrzyłam na niego i wycelowałam w niego rewolwer.
<Willuś? >